هدف پژوهش، بررسی نقش سرمایه اجتماعی میان‌گروهی و اتصال‌دهنده به عنوان پیشران تنوع‌بخشی اقتصادی پایدار در مدیریت ورزشی کشورهای وابسته به نفت با مطالعه موردی عراق تا افق ۲۰۵۰ از طریق سناریوسازی بود.

روش پژوهش پژوهش از نوع کیفی ترکیبی با رویکرد آینده‌پژوهانه اجرا شد. داده‌ها از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با ۲۸ نفر خبره (با تنوع قومی، جغرافیایی و سازمانی) و دو کارگاه تمرکز گروهی گردآوری گردید. تحلیل در دو مرحله انجام شد: تحلیل تم بر اساس رویکرد براون و کلارک و سناریوسازی بر پایه مدل شوارتز. دو محور عدم‌قطعیت کلیدی (سطح انسجام سیاسی-اجتماعی و سطح تنوع و پایداری اقتصادی) شناسایی و چهار سناریو تولید شد. اعتبارسنجی از طریق مثلث سازی، بررسی عضو و کارگاه نهایی صورت گرفت.

یافته‌ها تحلیل تم هشت تم اصلی را استخراج کرد که غالب‌ترین آن‌ها ضعف ساختاری سرمایه اجتماعی به عنوان مانع تنوع‌بخشی (تسلط روابط درون‌گروهی و ضعف شدید میان‌گروهی و اتصال‌دهنده) بود. پیشران‌های مثبت شامل جمعیت جوان، رسانه دیجیتال و ورزش الکترونیک و همکاری‌های بین‌المللی بودند. ناپایداری‌های کلیدی عبارت بودند از نوسانات شدید قیمت نفت، فساد و ضعف شفافیت، کمبود زیرساخت‌های تجاری و چالش‌های فرهنگی-جنسیتی. دو محور عدم‌قطعیت منجر به چهار سناریو شد: باغ‌های بغداد (مطلوب با سهم ۴-۵ درصدی ورزش از GDP غیرنفتی)، رودخانه‌های آرام (محتمل با احتمال تقریبی ۵۰ درصد)، کویر تقسیم‌شده (نامطلوب) و طوفان شن (وحشی). راهبردهای مقاوم شامل ورزش الکترونیک و صندوق ذخیره درآمد، راهبردهای انطباق‌پذیر شامل سهمیه قومی و شفافیت و راهبردهای هدایت‌کننده شامل تجاری‌سازی لیگ و ادغام در چشم‌انداز ملی بودند.