این پژوهش به‌دنبال شناسایی مکانیسم‌هایی است که از طریق آن شاخص‌های کیفیت حسابرسی می‌توانند اعتماد عمومی را تقویت کرده و سرمایه اجتماعی سازمانی را ارتقا دهند. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت ترکیبی است. در بخش کمی، از روش همبستگی و تحلیل رگرسیون چندمتغیره برای آزمون فرضیه‌ها استفاده شده و داده‌های مالی شرکت‌های بورسی در بازه زمانی 1398 تا 1402 مورد تحلیل قرار گرفته است. در بخش کیفی نیز از مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با خبرگان و تحلیل محتوای کیفی بهره گرفته شده است. افق زمانی پژوهش مقطعی-طولی بوده و متغیرهای اصلی شامل شاخص‌های کیفیت حسابرسی — از جمله تجربه و تخصص حسابرس، استقلال، اندازه مؤسسه حسابرسی و نوع اظهارنظر — (متغیر مستقل)، اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی سازمانی (متغیرهای وابسته) می‌باشند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد شاخص‌های کیفیت حسابرسی در مجموع 7/58 درصد از تغییرات اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی سازمانی را تبیین می‌کنند ، و در میان سه دسته شاخص، شاخص‌های فرآیندی (نظیر درصد ساعات مشارکت شریک مسئول) با ضریب بتای 391/0 بیشترین اثر را نسبت به شاخص‌های ورودی و خروجی دارند. تحلیل مسیر با نرم‌افزار SmartPLS نیز نشان داد کیفیت حسابرسی (ضریب مسیر 684/0) اعتماد عمومی را تقویت می‌کند؛ این یافته با تحلیل محتوای مصاحبه‌های کیفی، که مشارکت فعال شریک مسئول و شفافیت فرآیند حسابرسی را مهم‌ترین عوامل ادراکی اعتمادسازی از دیدگاه ذی‌نفعان معرفی کرد، همسو است. بر این اساس، اولویت‌دهی به تقویت شاخص‌های فرآیندی حسابرسی می‌تواند راهبردی مشخص و قابل سنجش برای ارتقاء سلامت بازار سرمایه ایران و اعتماد ذی‌نفعان باشد.