هدف: هدف این پژوهش تبیین عوامل مؤثر بر اعتماد نخبگان به دولت با تأکید بر نقش سرمایه اجتماعی و امید به آینده است.

روش پژوهش: در این مطالعه از طرح پژوهشی آمیخته اکتشافی متوالی استفاده شد. در مرحله کیفی، مصاحبه‌های نیمه ساختاریافته با مشارکت‌کنندگان انجام و داده‌ها از طریق تحلیل مضمون استقرایی و چهار سطح تحلیل علی لایه‌ای (شامل سطح روایی/ظاهری، سیستمی، گفتمانی/جهان‌بینی و اسطوره‌ای/استعاری) تحلیل شدند. در مرحله کمی، پرسشنامه‌ای شامل ۴۶ گویه در قالب شش سازه —شفافیت، پاسخگویی، فساد ادراک‌شده، امید به آینده، سرمایه اجتماعی و اعتماد نخبگان— میان ۱۲۳ پاسخگو در استان قزوین توزیع گردید. داده‌های کمی با استفاده از تحلیل پایایی، تحلیل عاملی تأییدی و مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند.

یافته‌ها: یافته‌های کیفی، ابعاد ساختاری، اجتماعی، گفتمانی و استعاری اعتماد نخبگان را شناسایی کردند. تحلیل کمی برای ارزیابی ویژگی‌های سنجش شش سازه مذکور و آزمون روابط ساختاری فرضی میان آن‌ها به کار گرفته شد. تحلیل پایایی، همسانی درونی قابل‌قبولی را برای کل ابزار و زیرمقیاس‌های آن نشان داد. اثرات مستقیم و غیرمستقیم میان سازه‌ها بر اساس مدل ساختاری نهایی ارزیابی شد.

نتیجه‌گیری: یافته‌ها مؤید درکی چندبعدی از اعتماد نخبگان به دولت هستند که در آن عوامل نهادی، اجتماعی و آینده‌نگر با یکدیگر در پیوندند. تلفیق تحلیل کیفی لایه‌ای با مدل‌سازی ساختاری کمی، چارچوبی را برای بررسی سازوکارهای مرتبط با اعتماد نخبگان در بافت استان قزوین فراهم می‌آورد.